Ειδικός Χώρος Παρακμής Λαθρομεταναστών!

Μετανάστευση.
Λέξη κρύα, συναισθηματικά φορτισμένη. Εγκατάλειψη του πάτριου εδάφους, αποχωρισμός από τις αναμνήσεις, από τους αγαπημένους, από τον τόπο σου. Ανεξάρτητα από τον αν έχει μόνιμο ή προσωρινό χαρακτήρα, αν είναι ηπειρωτική ή υπερπόντια οι άνθρωποι που αναγκάζονται να μεταναστεύσουν δεν παύουν να θυμούνται και να θέλουν να επιστρέψουν εκεί που ανήκουν. Ανάγκη για αξιοπρεπή επιβίωση. Αυτός είναι ο λόγος που τις περισσότερες φορές γίνεται κάποιος μετανάστης.

Η χώρα μας δέχεται κάθε χρόνο 150.000 μετανάστες, οι περισσότεροι εκ των οποίων δεν έχουν όλα τα νόμιμα έγγραφα για να εισέλθουν. Αρνούμαι, ωστόσο να τους αποκαλέσω «λαθρομετανάστες». Θα τους αποκαλούσα «δρομείς αναζήτησης ελπίδας». 2.000.000 είναι ο αριθμός των μεταναστών που ζούν στην Ελλάδα σύμφωνα με την τελευταία απογραφή.

«Δεν ξέρουμε ποιο είναι το έγκλημα που διαπράξαμε για να μας αξίζει τέτοια τιμωρία και σκληρή αντιμετώπιση. Ξεφύγαμε από τον πόλεμο, τη φτώχεια, την καταπίεση και επιθέσεις γενοκτονίας και ήρθαμε εδώ για να βρούμε καταφύγιο σε γη ειρήνης». Αυτό είναι ένα μικρό απόσπασμα από επιστολή διαμαρτυρίας που συνέταξαν μετανάστες για τις απάνθρωπες συνθήκες που επικρατούν στους ειδικούς χώρους παραμονής μεταναστών που έχουν δημιουργηθεί σε μία χώρα που ασπάζεται και προασπίζεται τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ο σεβασμός στην αξία του ανθρώπου και στην ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας του, ανθίζει μέσα από τους ειδικούς χώρους «φυλάκισης» λαθρομεταναστών.

Σάμος: 250 άτομα στοιβάζονται σε ένα παλιό καπνοκοπτήριο 350 τετραγωνικών μέτρων. Για να μη σας βάζω σε ταλαιπωρία, σας λέω πως αντιστοιχεί 1,4 τετραγωνικά μέτρα σε κάθε κρατούμενο. Ο χώρος δεν έχει προαύλιο και οι άνθρωποι είναι μαντρωμένοι σαν τα πρόβατα. Η αστυνομία μάλιστα, μισοσφράγισε τα παράθυρα με λαμαρίνες, αφού η θέα για τους κατοίκους του νησιού ήταν εξαιρετικά αποκρουστική. «Η Κόλαση του Δάντη ωχριά μπροστά σε αυτό που είδα, ζητώ συγνώμη για το ανθρωπιστικό έλλειμμα που υπάρχει εδώ. Σε αυτό το μέρος θίγεται ο σκληρός πυρήνας της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και ύπαρξης», δήλωσε ο υφυπουργός Προστασίας του πολίτη σε δήλωση του για το συγκεκριμένο κολαστήριο, κύριος Σπύρος Βούγιας.

Χίος: 225 άτομα φιλοξενούνται (;) από το ελληνικό κράτος σε ένα στρατόπεδο που πληρεί τις προϋποθέσεις για να φιλοξενήσει μόνο 100. 21 άτομα ζούν σε κάθε οικίσκο, ενώ τα 90 από τα 190 άτομα που βρίσκονται εκεί τον τελευταίο μήνα δεν έχουν παντόφλες, ρούχα, σαπούνι ή ακόμη και κουβέρτες. «Εμείς οι πρόσφυγες στο στρατόπεδο του Μερσυνιδίου χάσαμε κάθε ελπίδα ακόμη και για να μπορούμε να παραπονιόμαστε, γι' αυτό απευθυνόμαστε σε σας, σαν την τελευταία μας ελπίδα», αναφέρουν σε επιστολή που έστειλαν στην επιτροπή αλληλεγγύης στους πρόσφυγες. Οι τουαλέτες είναι κατεστραμμένες και πολλά δωμάτια είναι γεμάτα με βρώμικα νερά που τους εμποδίζουν ακόμη και να κοιμηθούνε. Οι ασθένειες πολλαπλασιάζονται και για τους αρρώστους κανείς δεν νοιάζεται, ενώ η αστυνομία τους δίνει «Panadol». Δύο γεύματα δεν αρκούν. Το ψωμί είναι σαν πέτρα και κάποιες φορές το φαγητό είναι χαλασμένο. «Απευθύνουμε έκκληση σε κάθε Επιτροπή, τον Ερυθρό Σταυρό, των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, τα Ηνωμένα Έθνη και κάθε Αρχή. Απευθύνουμε έκκληση στην Ελλάδα και την πολιτισμένη Ευρώπη. Οι κρατούμενοι στο Μερσυνίδι»

Χανιά: Το 2001 164 πρόσφυγες κρατήθηκαν σε έναν καγκελόφρακτο χώρο, ένα πραγματικό κλουβί, που φτιάχτηκε στον παλιό αεροσταθμό Χανίων. Κάποιοι δε από αυτούς κακοποιήθηκαν από λιμενικούς, οι οποίοι καταδικάστηκαν από το Ναυτοδικείο. Οι συνθήκες στις οποίες διέμειναν, στοιβαγμένοι ο ένας πάνω στον άλλον, ήταν απαράδεκτες. Σήμερα, εν έτη 2010 113 λαθρομετανάστες βρέθηκαν στα νότια του Νομού Χανίων και από εκεί τους μετέφεραν στα οικοτροφεία της Ιεράς Μητρόπολης Κίσσαμου και Σελίνου, όπου όμως ο χώρος δεν επαρκούσε, ήταν μικρός για τόσα άτομα. Στη συνέχεια μεταφέρθηκαν σε ξενοδοχείο στο Δραπανιά Κισσάμου. Αξιοσημείωτο είναι ότι και αυτή τη φορά, οι αστυνομικές αρχές δεν αφήνουν κανέναν να δει τους μετανάστες. Και αυτή τη φορά στέρησαν την είσοδο σε εθελοντή γιατρό - μέλος του Ιατρικού Συλλόγου Χανίων αλλά και στους εκπροσώπους της Διεθνούς Αμνηστίας και του Κοινωνικού Στεκιού - Στεκιού Μεταναστών Χανίων.

Μυτιλήνη: Το «Κέντρο υποδοχής και προσωρινής διαμονής λαθρομεταναστών» όπως αποκαλείται ένας βιομηχανικός χώρος στην Παγανή της Μυτιλήνης λίγο έξω από την πόλη, φιλοξενεί εκατοντάδες άτομα που κάθε χρόνο φτάνουν σε ακτές της Λέσβου, στο σύνολό τους από τις απέναντι τουρκικές ακτές. Λειτουργεί από το 2003 σε αντικατάσταση ενός άλλου χώρου στη Λαγκάδα της Μυτιλήνης, τις παλιές φυλακές της πόλης που μετά τη δικτατορία λειτούργησαν σαν στρατόπεδο και επί χρόνια και μέχρι το 2003, οπότε και έκλεισαν υπό το βάρος διαμαρτυριών για τις επικρατούσες συνθήκες αλλά και φήμες σκανδάλων σχετικών με την οικονομική του διαχείριση.
Σε ένα άλλο χωριό, στο ίδιο πάντα νησί, οι συνθήκες είναι πολύ χειρότερες. Το Κέντρο Φιλοξενίας στο χωρίο «Κόρακας» είχε δημιουργηθεί με την προοπτική στέγασης μόλις 400 ατόμων, αλλά η πραγματικότητα της αθρόας εισροής οικονομικών μεταναστών καθώς και η κωλυσιεργία άμεσης λύσης, μετεγκατάστασης ή δημιουργίας ξενώνων από την κεντρική διοίκηση έχει ως αποτέλεσμα να στοιβάζονται 1.200 άτομα, σχεδόν ο ένας πάνω στον άλλο. Πολύ συχνό ένα και ένα άλλο φαινόμενο στην περιοχή: Διάφοροι «αετονύχηδες» στήνουν καρτέρι για να αρπάξουν βάρκες, μηχανές θαλάσσης και προπέλες, τα μέσα δηλαδή με τα οποία οι μετανάστες έχουν διαπλεύσει το Αιγαίο πέλαγος. Σε ορισμένες μάλιστα περιπτώσεις, η αρπακτική μανία όσων καραδοκούν για τη... λεία, δεν γνωρίζει κανένα έλεος. Αρπάζουν τις βάρκες και τις εξωλέμβιες, προτού πατήσουν το πόδι τους στην ξηρά οι σωματικά και ψυχικά καταταλαιπωρημένοι πρόσφυγες, πετώντας τους στη θάλασσα.

Το ζήτημα των συνθηκών κράτησης στην Ελλάδα αποτελεί θέμα περιφερειακό για τη συζήτηση σχετικά με τα δικαιώματα του ανθρώπου, το οποίο επανέρχεται στην επικαιρότητα μόνον ύστερα από τη δημοσιοποίηση ακραίων γεγονότων. Ορισμένες υποθέσεις κατέληξαν με την καταδικαστική για την Ελλάδα απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ), αποτελεί μια καθημερινή ιστορία που αφορά εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες κρατούμενους της Ελληνικής Αστυνομίας σε χώρους ακατάλληλους για μακροχρόνια κράτηση. Οι κρατούμενοι αυτοί παραμένουν εκεί πολλές εβδομάδες, και συχνά μήνες, μέχρι να μεταφερθούν αλλού ή να απελαθούν από τη χώρα.
Οι εξεγέρσεις από τους ειδικούς αυτούς χώρους, είναι συχνές, ενώ κατά τη διάρκεια ορισμένων, υπάρχουν κρατούμενοι που καταγγέλλουν τον εγκλεισμό τους για διάστημα μεγαλύτερο των τεσσάρων μηνών.

Σύμφωνα με την απόφαση του Δικαστηρίου του Στρασβούργου, οι συνθήκες οι οποίες συνιστούν εξευτελιστική μεταχείριση σε περίπτωση κράτησης είναι: η έλλειψη δυνατότητας προαυλισμού ή σωματικής άσκησης, η έλλειψη δυνατότητας επικοινωνίας με τον έξω κόσμο, εστίασης και παροχής ικανοποιητικής τροφής. Στην περίπτωση της Ελλάδας ισχύουν όλες οι παραπάνω κατηγορίες!

Ελευθεροτυπία
Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη
Blog
Βίντεο για Σάμο
Βίντεο για Κόρακα Μυτιλήνης
Βίντεο για Κόρακα 2