The world in 20 years from now, it's gonna be Mine!

“The world is yours”

Θυμάμαι τον εαυτό μου να απεχθάνομαι σφόδρα τις αμερικάνικες ταινίες που έχουν ως κύριο θέμα τους τα όπλα, τους σκοτωμούς, και τα ναρκωτικά. Και όμως, είδα κάποτε μια που με έκανε να αναθεωρήσω τις σκέψεις μου. Ο «σημαδεμένος» Tony Montana, κατά κόσμον Al pacino, μου έδειξε πώς υπάρχουν ορισμένοι άνθρωποι που κυνηγάν τα πιο τρελά τους όνειρα, όποια συνέπεια και αν έχει αυτό. Μου έμαθε πώς ο άνθρωπος είναι άπληστο όν, και πως η ματαιοδοξία μπορεί να μας οδηγήσει σε ξέφρενες καταστάσεις. Οι περισσότεροι νέοι της ηλικίας μου στην ερώτηση «πώς βλέπεις τον εαυτό σου μετά από 20 χρόνια;» θα απαντούσαν: «με χρήματα, κοινωνική καταξίωση, σπίτι στο Κολωνάκι, εξοχικό στο Ν. Βουτσά, γρήγορο σπόρ αμάξι και το κερασάκι στην τούρτα των “θέλω” μας, να είμαι καλά στην υγεία μου. Αν έχω χρόνο για οικογένεια, έχει καλώς. Αν πάλι όχι.. δεν πειράζει, θα έχω την καριέρα μου».

Κοιτάζω και βλέπω…Έμαθα να βλέπω, κοιτώντας τον εαυτό μου… Μαθαίνοντας από τους στόχους μου ότι τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο.

Οι αξίες μας πλέον στη ζωή είναι περιορισμένες, ίσως κλισέ, όμως σίγουρα καθόλου ξεπερασμένες. Θα σας πω πράγματα, τα οποία σίγουρα δεν ακούτε για πρώτη φορά. Όταν μου λένε πώς φαντάζεσαι τον εαυτό σου μετά από δύο δεκαετίες απαντάω λίγο- πολύ αυτά που παρέθεσα πιο πάνω. Χρήμα- δόξα- Κοινωνική καταξίωση. Το τρίπτυχο που ήρθε να αντικαταστήσει το παραδοσιακό «Πατρίς- Θρησκεία- Οικογένεια».

Η πρώτη ιδέα μου για να αποκτήσω όλα τα παραπάνω όταν ήμουν παιδί ήταν να παντρευτώ έναν γέρο πάμπλουτο επιχειρηματία, και όταν πεθάνει να τον κληρονομήσω. «Διαόλου κάλτσα μας βγήκε το μικρό, από εσένα πήρε!», γκρίνιαζε η μαμά. Η επόμενη λαμπρή ιδέα μου δεν άργησε να έρθει. «Μαμά, εγώ θα γίνω Χάρις Αλεξίου όταν μεγαλώσω», φώναζα στη μαμά μου, η οποία γελούσε όταν με άκουγε να τραγουδάω «εγώ στα νιάτα μου “σιδέρωνα” Ελλάδα Ευρώπη Αμερική». Μεγαλώνοντας αντιλήφθηκα τόσο εγώ προς μεγάλη μου απογοήτευση, όσο και η μαμά μου, πως το ταλέντο μου για το τραγούδι περιορίζεται στο να τραγουδάω στο μπάνιο.

Τα χρόνια περνούσαν, και σε λίγο καιρό θα αντιμετώπιζα τον μεγαλύτερο φόβο μου. Έπρεπε να πάρω αποφάσεις εγώ για τον εαυτό μου. Αποφάσεις που θα καθόριζαν το υπόλοιπο της ζωής μου. Ήταν τότε που η μαμά έλεγε «το παιδί θα γίνει ψυχολόγος», και ο μπαμπάς διαφωνούσε, «το παιδί θα γίνει εκπαιδευτικός, να μπει άμεσα στο δημόσιο». Εγώ πάλι, ήθελα να γίνω κάτι που δεν θα απαιτούσε να συμβιβάζομαι εύκολά, όντας πνεύμα αντιλογίας, και που παράλληλα πίστευα ότι θα έχει κάποια σεβαστή θέση στην κοινωνία. Έτσι κατέληξα. «Μαμά, μπαμπά, θέλω να γίνω δημοσιογράφος με δεύτερο πτυχίο στη νομική, μεταπτυχιακό στην ψυχολογία και μάστερ στις διεθνείς σχέσεις». Γέλασαν και οι δύο, αλλά τουλάχιστον εγώ ήξερα τι θέλω να κάνω για τα επόμενα 3000 χρόνια. Ήταν το βράδυ των αποκαλύψεων, ωστόσο, όταν ήρθε η ώρα του μηχανογραφικού, ήξερα ότι θα με στηρίξουν στις αποφάσεις μου.

3 χρόνια μετά την απόφαση μου, και όντας φοιτήτρια 3^ο ετής ανακαλώ όλα όσα είπα στους γονείς μου. Έχω άμεση ανάγκη ανεξαρτητοποίησης, και απογαλακτισμού. “Θα πάρω τη ζωή στα χέρια μου”, σκέφτηκα όταν άρχισα να στέλνω βιογραφικά. Οι μέρες κυλούσαν, η απάντηση δεν ερχόταν, και σκέφτηκα πώς καλά είμαι και με τους γονείς μου.

Σημασία όμως δεν έχει ο σημερινός “ωχαδερφισμός” μου, αλλά το πώς φαντάζομαι εγώ τον εαυτό μου στα 41 μου.

Είπα 41;;; Μάλλον μεγάλωσα αρκετά! Πρέπει να αρχίσω να κρύβω χρόνια! Και είναι σαν χθες που πρωτοαντίκρισα την πρώτη μου ρυτίδα. Νομίζω πως πρέπει να επισκεφτώ σύντομα τον δερματολόγο μου για εκείνο το Botox. Το κάνει και η κυρία Τετενδρή, πρέπει να είναι καλό. Και σίγουρα πρέπει να αυξήσω τις ώρες με τον personal trainer μου, γιατί όπως μου είπε και ο διατροφολόγος μου, πρέπει να μην αφήσω τον εαυτό μου. Ίσως να δω λίγο και τον άντρα μου. Καιρό έχουμε να μιλήσουμε από κοντά, μόνο στο τηλέφωνο και με post it μιλάμε, παρ’ ό,τι μένουμε στο ίδιο σπίτι. Για το παιδί δεν ανησυχώ. Το έχει υπό την επίβλεψη της η μαμά μου. Ίσως θα ήταν καλό να φύγουμε για ένα σαββατοκύριακο, να πάμε στο εξοχικό μας, μία βόλτα με το σκάφος. Αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει χρόνος. Έχω καταφέρει όλα όσα ήθελα. Το τρίπτυχο της ευτυχίας γράφει από κάτω το όνομα μου. Γιατί δεν είμαι ευτυχισμένη; Έχω όλα όσα ήθελα να έχω στα 20 μου. Και στο κάτω- κάτω, ναι τώρα μπορώ να το πω! The world is mine! Έχω γίνει το πρωτότυπο γυναίκας που πάντα ονειρευόμουν.

Η ευτυχία δεν είναι παρά μόνο στιγμές, τις οποίες αν δεν έχεις κάποιον να τις μοιράζεσαι, δεν έχει νόημα. Φαντάζομαι τον εαυτό μου στα 41 μου, να μη με νοιάζει κανείς άλλος εκτός από την πάρτη μου! Ναι! Δεν είναι κακό να παραδεχτεί κανείς ότι θα κάνει λάθη. Ξέρω τον εαυτό μου καλύτερα από κάθε άλλον, και γνωρίζω πως είμαι από εκείνα τα άτομα που θα έκαναν τα πάντα για να ολοκληρώσουν το όνειρο τους. Και βέβαια., αφού το όνειρο ολοκληρωθεί, θα είμαι εγκλωβισμένη μέσα του, παγιδευμένη στα ίδια μου τα όνειρα, που έχουν γίνει δεσμά, και με πιέζουν ασφυκτικά!

Λένε πως είμαστε περιτριγυρισμένοι από ευκαιρίες, ακόμη κ αν είναι από αυτές που δεν έχουμε το θάρρος να αρπάξουμε. Όμως κάτω από ποιες συνθήκες θα ξέρουμε αν η επιλογή μας είναι η σωστή ή η λάθος; Υπάρχει σωστή ή λάθος επιλογή για ένα άτομο, που επιδιώκει να επιτύχει τους στόχους του; Εγώ μάλλον τις άρπαξα όλες, νομίζοντας ότι αυτό θα με κάνει ευτυχισμένη.

Αν η μοίρα για εμένα είναι γραμμένη και επιτάσσει μια ζωή σαν αυτή που ζω στα 41 μου, τότε θα πάρω γόμα, και θα τη σβήσω. Ή τουλάχιστον θα κάνω τις διορθώσεις που θέλω, για να γίνω ευτυχισμένη. Διότι αυτό που έχει σημασία τελικά είναι να έχεις το θάρρος να παραδεχτείς τις λάθος επιλογές σου, και να είσαι διατεθειμένος να τις αλλάξεις.

Όλοι έχουμε ένα όνειρο. Πολλοί στοχεύουν κάτι δύσκολο, άλλοι κάτι πιο προσιτό. Το σίγουρο όμως είναι ένα. Ακόμα και όταν κάποιος δεν κάνει όνειρα, έχει δικαίωμα να ονειρεύεται.